Aynı kuyruğu iki dilin serileştirme kilidine takılmadan paylaşması

PHP’nin serialize()’ı ile Python’un pickle’ı aynı işi yapar; birbirlerinin ürettiği baytları okuyamazlar. Sorun formatın kendisinde değil, formatın bir dile ait olmasında — ve kuyruk, iki ucunda farklı diller duran ilk yer.

Dile hapsolmuş bayt

Polyglot mimaride sinsi olan şu: bir servis kuyruğa kendi dilinin formatıyla yazıyor, başka bir dildeki tüketici o baytları açamıyor. Mesaja gömülen dile özgü tip bilgisi işi üreten dilin içine hapsediyor.

Denenen şey, araya sidecar ya da broker eklentisi koymadan, her dilin standart kütüphanesiyle ayrıştırabildiği tek bir zarf tanımlamaktı. Zarf iş kimliğini, dağıtık izleme için trace_id’yi, veri yükünü, metadata’yı ve deneme sayısını taşıyor.

Dondurulmuş zarf

Katı bir JSON zarfı — schema_version 1’de dondurulmuş — ve bu zarfın Redis ile RabbitMQ üzerinde çalışan referans uygulaması. Ölçüm hedefi ek yükün %2’nin altında kalmasıydı; sözleşme “bir dil üretir, başka bir dil tüketir, aynı baytlar” ilkesine göre yazıldı.

Kimliği sınıf adından ayırmak

İki karar zarfın biçiminden daha çok belirledi.

İş kimliği sınıf adı değil, URN tabanlı kararlı bir tanımlayıcı. Kuyruğa yazılan işin “ne olduğunu” söylemenin en kolay yolu sınıf adını yazmaktır ve tek dilli bir sistemde işe yarar. İki dilde yaramaz: App\Jobs\SendInvoice Python tarafında bir sınıf değil, anlamsız bir dize. Kimlik, onu üreten dilin ad alanından bağımsız olmak zorundaydı.

Şema schema_version 1’de donduruldu. Genişletilebilir bir sözleşme yazmak daha esnek olurdu; alan eklemek serbest kalırdı. Bedeli, bugün yazılan bir üreticinin yarın eklenen bir tüketiciyle aynı teli paylaşacağının garanti edilememesiydi. Dondurulmuş şema bu garantiyi veriyor ve karşılığında genişleme serbestisini alıyor — bir standart için doğru takas, bir uygulama için olmazdı.

İkisinin ortak sonucu benimsemenin artımlı olabilmesi: BabelQueue olmayan mevcut işler bozulmadan çalışmaya devam ediyor, geçiş kuyruk kuyruk yapılıyor.

Tek jenerik SDK yerine dil başına adaptör

Üçüncü karar dağıtım tarafındaydı. Zarf bir spesifikasyon olduğuna göre tek bir referans kütüphane yazıp “gerisi sizin işiniz” demek yeterdi; okuyan herkes kendi diline taşırdı.

O yol sözleşmeyi kâğıtta bırakırdı. Bir kuyruk standardının benimsenmesi zarfı anlamakla değil, mevcut iş altyapısına takılmasıyla oluyor — ve o altyapı dile değil framework’e ait. Bu yüzden her dil kendi SDK’sıyla ve o dilin gerçekten kullanılan framework adaptörleriyle geliyor. Labs aşamasında kapsam dört dildi: PHP’de Laravel ve Symfony, Python’da Celery ve Django, Go’da Redis/RabbitMQ transport’ları, Node.js’te BullMQ ve NestJS.

Bedeli bakım yüzeyi: dil başına bir SDK, bir sürüm hattı, bir paket kaydı. Karşılığında geçiş, mevcut kuyruk kodunu yeniden yazmayı değil bir adaptör takmayı gerektiriyor.

Spesifikasyona giden yol

Zarf bir spesifikasyona ve çok dilli SDK setine dönüştü: dört dil altıya çıktı — Java’da Spring Boot, .NET’te MassTransit eklendi — ve dağıtım her ekosistemin kendi kanalına bağlandı: Packagist, PyPI, pkg.go.dev, npm, Maven Central, NuGet. BabelQueue artık kendi alan adı olan bir standart. Ayrıntısı portfolyoda.